Wydawnictwo ABSONIC.
Opracowanie Mirosław Drożdżowski.
Z Sonat i Partit na skrzypce solo najpopularniejszą okazała się II Partita d moll BWV 1004, głównie dzięki końcowej, tajemniczej Chaconnie.
Forma składała się z tematu i wariacji, często wielu, by na koniec wrócić do początku.
Prosty harmonicznie temat, który powraca w kolejnych przetworzeniach wariacyjnych niejako uzależnia i wprawia w trans.
Bach przekształca go w akordowej, polifonicznej i melodycznej grze w sposób bardzo bogaty, stosując także arpeggio, przez co osiąga przepiękne efekty dźwiękowe.
Jak pisze Albert Schweitzer: ˝Z jednego tylko tematu wyczarowuje Bach cały świat.
Wydaje się, jakby ból walczył tu z radością, spotykając się w końcu w głębokiej rezygnacji˝.
Mirosław Drożdżowski napisał we wstępie: Przystępując do opracowania utworu zastanawiałem się, jak idiom gitary zachowa się pod ciężarem tego dzieła.
Jeśli chodzi o niektóre szybkie fragmenty monodyczne, opinia moja jest podzielona między skrzypce a gitarę jako lepsze medium.
Gitara zawsze triumfuje we fragmentach polifonicznych, czyli niemalże przez cały utwór.
Barwa gitary tworzy nowy i emocjonalny rezonans oraz nieoczekiwane dynamiczne gradacje w tych fragmentach, które mogły być stworzone wyłącznie na skrzypce, jak na przykład wariacje arpeggio.
36 str. A4, miękka oprawa.
Zakupiłeś ten produkt? Podziel się pierwszą opinią i pomóż innym klientom w wyborze.
